3. Pokuta
Obrazek nr. 1.

Nr. 1.
Wbrew napisanym przez samego siebie słowom (zielone podkreślenie) o żalu za grzechy (KKK p.1451) jako warunku Sakramentu Pokuty, autor posuwa się do manipulacji i kłamstwa:
1. Słowami „prawdziwy żal za grzechy” sugeruje, że katolik przystępujący do spowiedzi nie żałuje za grzechy.
2. Kłamie, że odprawienie zadanej pokuty zastępuje żal za grzechy.
Nr. 2.
Tutaj mamy do czynienia z wybiórczym czytaniem Pisma Świętego i ignorowaniem np. słów Chrystusa z J 20,22-23:
(…) „Weźmijcie Ducha Świętego. Którym grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane.”
Słowa te, będące jednoznacznym przekazaniem władzy odpuszczania i zatrzymywania grzechów, są podstawą dla istniejącej od prawie 2000 lat praktyki Sakramentu Pojednania.
Poza tym fragment KKK:
1441 Tylko Bóg przebacza grzechy (Mk 2,7) . Ponieważ Jezus jest Synem Bożym, mówi o sobie: „Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” (Mk 2, 10), i wykonuje tę Boską władzę: „Odpuszczone są twoje grzechy” (Mk 2, 5; Łk 7, 48). Ponadto, na mocy swego Boskiego autorytetu, Jezus daje tę władzę ludziom (J 20,22-23), by ją wykonywali w Jego imieniu.
1442 Chrystus chciał, by cały Jego Kościół w modlitwie, życiu i działaniu był znakiem i narzędziem przebaczenia i pojednania, które On nabył dla nas za cenę swojej Krwi. Wykonywanie władzy odpuszczania grzechów powierzył jednak Chrystus władzy apostolskiej, której została zlecona „posługa jednania” (2 Kor 5,18). Apostoł jest posłany „w imię Chrystusa”, przez niego „sam Bóg” wzywa i prosi: „Pojednajcie się z Bogiem!” (2 Kor 5, 20).
Obrazek 2.

Nr. 1.
1. Co ma pochodzenie z Watykanu do kwestii, czy można czegoś używać w Kościele?
2. Tezy, że konfesjonał pochodzi z Babilonu nie daje się potwierdzić żadnym rozsądnym źródłem. Jedyne, które o tym wspominają, to przeróżne publikacje przepisujące od siebie nawzajem oskarżenia pod adresem Kościoła w kwestii np. pochodzenia spowiedzi i konfesjonałów z babilonu (przykład 1, przykład 2, przykład 3).
3. Samej tezy nie daje się obronić w świetle faktu, że w momencie wprowadzenia konfesjonałów na poczkątku XVII wieku (pierwsze wzmianki w Rytuale wprowadzonym przez Piusa V) praktycznie nic nie wiedziano o zwyczajach i wierzeniach babilońskich. Miasto zostało odkryte dopiero w ostatnich latach XIX wieku i dopiero od tego czasu poznajemy jego wierzenia i kulturę, o których wcześniej nic lub niewiele wiedziano (źródło).
Nr. 2.
Kuriozalnie z tego fragmentu można wyciągnąć wniosek, że każdy przedmiot, który został wymieniony w Piśmie Świętym został przekazany ludziom w użytkowanie przez Boga i nie jest wynalazkiem człowieka.
Ważniejsze jest to, że w obecnych czasach posługujemy się setkami przedmiotów, które nie zostały w Biblii opisane i są ludzkimi wynalazkami, ale jakoś to nie stanowi już powodu, aby je odrzucać. To zaś świadczy o lekkiej hipokryzji autora, który w kwestii przyjmowania lub odrzucania przedmiotów kieruje się osobistymi animozjami, a nie stałymi kryteriami.