Rozdziały XII-XIII
Rozdział XII. Należy się strzec nieroztropnej wiary we [własne] przeznaczenie
Nikt także, jak długo żyje na tej ziemi, niech się nie waży wdzierać w zakrytą tajemnice Bożego przeznaczenia aż tak, by mógł z pewności twierdzić, że niewątpliwie należy do liczny przeznaczonych, jakby to było prawdą, że usprawiedliwiony albo nie może już więcej zgrzeszyć, albo że – gdyby zgrzeszył – może na pewno liczyć na swoją poprawę. Bez specjalnego objawienia bowiem nie można wiedzieć, kogo Bóg sobie wybrał.
Rozdział XIII. Dar wytrwania
Podobnie nikt nie powinien obiecywać sobie czegoś pewnego z absolutną pewnością co do dary wytrwania, o którym napisano: „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 10,22); znikąd przecież nie można go mieć, jak tylko od Tego, który ma moc tego, który stoi, umocnić (por. Rz 14,14), aby stał wytrwale, a tego, który upada, podnieść. Wszyscy jednak powinni pokładać najsilniejszą nadzieję w pomocy Boga. Bóg bowiem – chyba że sami nie skorzystają z Jego łaski – jak zaczął dobre dzieło, tak i dokończy (por. Flp 1,6) jako sprawca chcenia i działania (por. Flp 2,13).
Jednakże ci, którzy sądzą, że stoją, niech baczą, aby nie upadli (por. 1 Kor 10,12), w trudach, nocnych czuwaniach, w dawaniu jałmużny, w modlitwach i ofiarach, w postach i czystości (por. 2 Kor 6,5). Wiedząc, że zostali odrodzeni do nadziei chwały (por. 1P 1,3), a jeszcze nie do chwały, powinni lękać się walki, jaką mają staczać z ciałem, ze światem, z szatanem, a nie mogą w niej zwyciężyć, chyba że z łaską Bożą, będąc posłuszni Apostołowi, który mówi: „Jesteśmy więc, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała. Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała – będziecie żyli” (Rz 8,12).
Cytat za Breviarium Fidei, Poznań 2007