Facet mnie rozśmieszył swoimi tezami, które wygłosił w kwestii tego, co Kościół powinien zrobić po tym, jak w nieswojej parafii ogłosił, że odchodzi od Kościoła katolickiego. Chyba już jest całkowicie oderwany od rzeczywistości skoro sądzi, że Kościół będzie skakał wokół niego i łamał przyjęte procedury, bo on postanowił zrobić ze swojego odejścia akt medialny.

Pomarzyć może.

Homoseksualna propaganda działa doskonale. Obecnie udało się jej przekonać sporo osób, że „współżycie” dwóch kobiet lub dwóch mężczyzn jest normalne, więc można to nazwać orientacją seksualną, a nie zboczeniem.

Tylko jak może być normalne wkładanie penisa do odbytu faceta, albo masturbowanie się nawzajem dwóch kobiet?

Nie było, nie jest i nie będzie.

Problem w tym, że coraz mniej osób chce to dostrzec.

Katolicy, protestanci i wzrost gospodarczy

Ciekawe podsumowanie wysuwanego w dyskusjach argumentu przeciwko Kościołowi katolickiemu o rzekomej przewadze gospodarczej państw protestanckich.

Na Onecie znalazłem link do bloga z wpisem pt.: Mała miss na komunii. W nim z kolei trafiłem na pytanie:

Dlaczego zapanowała taka moda – na małe miss w trakcie komunii?

Popatrzyłem, pomyślałem i dotarło do mnie, że to wcale nie jest nowa moda na strojenie dzieci do I Komunii i urządzanie wielkiego pokazu mody. Po prostu obecnie jest większe nasilenie ze względu na większą podaż elementów, które służą do upiększania dzieci przystępujących po raz pierwszy do tego sakramentu.

Wieki temu, kiedy ja do niego przystępowałem, tak samo ubierano dziewczynki jak małe miss, a chłopców jak misterów. Nic się nie zmieniło.

Szaleństwo trwa, a cierpią na tym dzieci.

Dz 9, 26-31

Kiedy Szaweł przybył do Jerozolimy, próbował przyłączyć się do uczniów, lecz wszyscy bali się go, nie wierząc, że jest uczniem. Dopiero Barnaba przygarnął go i zaprowadził do apostołów, i opowiedział im, jak w drodze Szaweł ujrzał Pana, który przemówił do niego, i z jaką siłą przekonania przemawiał w Damaszku w imię Jezusa. Dzięki temu przebywał z nimi w Jerozolimie. Przemawiał też i rozprawiał z hellenistami, którzy usiłowali go zgładzić. Bracia jednak dowiedzieli się o tym, odprowadzili go do Cezarei i wysłali do Tarsu.

A Kościół cieszył się pokojem w całej Judei, Galilei i Samarii. Rozwijał się i żył bogobojnie, i napełniał się pociechą Ducha Świętego.

Święty Paweł. Nawrócony oprawca. Kiedy uwierzył w Chrystusa i zmienił swoje postępowanie, to ludzie, których prześladował, nie mogli w to uwierzyć. Jak to? Ten człowiek, który torturował naszych braci i zabił Szczepana, jest teraz chrześcijaninem? Niemożliwe. A jednak to była prawda. Morderca stał się Apostołem Pogan i świętym Kościoła.

A ja rozmyślam o tym, jak często jednym z zarzutów przeciwko Kościołowi jest wyniesienie na ołtarze ludzi, którzy mają jakieś grzechy na sumieniu. Przecież to się nie godzi, aby kanonizować człowieka, który popierał nawracanie siłą. A czy ktoś protestuje przeciwko temu, że Apostoła Pogan uważamy za świętego?

Świętość nie jest wynikiem bezgrzeszności. Świętość to efekt nawrócenia. Dlatego nie wolno nam odpychać ludzi, którzy się nawracają, bo wydaje się nam, że to niemożliwe, aby wielki grzesznik się zmienił.

Święty Paweł był wielkim grzesznikiem. Został… świętym.

Dura lex, sed… Stop. Człowiek jak się rozpędzi, to słabo myśli. Ja zaś chciałem napisać: Durne prawo, ale prawo.

Dlaczego durne? Ponieważ w przypadku procesu karnego jeżeli sąd nie wyrobi się z wydaniem wyroku w ciągu siedmiu dni od zamknięcia sprawy, to cały proces trzeba zaczynać od początku. Jeżeli więc np. sędzia się rozchoruje i nie go nie ogłosi, to jedziemy od zera.

Kuriozalność tego przepisu tak mnie zdziwiła, że nie wierzyłem, iż taki może istnieć. Sprawdziłem Kodeks Postępowania Karnego i rzeczywistość się potwierdziła:

Art. 411.
§ 1. W sprawie zawiłej albo z innych ważnych powodów sąd może odroczyć w nie wyroku na czas nie przekraczający 7 dni.
§ 2. W razie przekroczenia tego terminu rozprawę prowadzi się od początku.

Rozumiem, że nie można odwlekać wydania wyroku w nieskończoność, ale rozpoczynanie procesu od początku to zdecydowana przesada. W skrajnym przypadku zwykła choroba sędziego może doprowadzić do przedawnienia i uniknięcia przez sprawcę odpowiedzialności za swój czyn.

To prawo powinno być zmienione.

Czytając blogi promowane na Onecie trafiłem na wpis pt.: Wstańcie z tych klęczek. Lektura dzieła osoby podpisującej się jako Eliza poskutkowała lekkim załamaniem nerwowym. I bynajmniej nie z powodu tego, że zarzuty tam przedstawione były słuszne, bo tak nie było. Chodziło po prostu o zgromadzenie w jednym miejscu tak wielu przeinaczeń i bzdur na temat Kościoła katolickiego opowiadanych przez jego różnego typu przeciwników.

Bzdura nr 1:

(…) zawsze można wrócić do finansowania Kościoła w całości ale tylko przez wiernych. Czyli 0,0% jakichkolwiek odpisów.

1. Autorka nie jest świadoma tego, że finanse przekazywane przez państwo Kościolowi nie stanowią 100% wszystkich podatków i opłat odprowadzanych przez Polaków do budżetu RP. W efekcie tak czy siak, to obecnie i tak dotacje państwa dla Kościoła są finansowane przez wiernych. Oczywiście aby to dostrzec trzeba przyjąć z pokorą, że niekatolicy to w Polsce mniejszość i jest bardzo mało prawdopodobne, aby akurat ich wpłaty do budżetu poszły na Kościół katolicki.

2. Autorka nie dostrzega tego prostego faktu, że odpisy na Kościół katolicki dokonywałyby osoby tym zainteresowane, czyli katolicy. Jakoś jest mało prawdopodobne, aby taki odpis zrobił na przykład ateista, luteranin czy sama autorka.

Roszczenie nr 1:

Pieniądze z budżetu nie powinny być dłużej przeznaczane na pensje katechetów wykładających antysemityzm ni na składki emerytalne księży molestujących dzieci.

Autorka najwyraźniej nie rozumie, że skoro wolą większości narodu jest finansowanie pensji katechetów z budżetu państwa czy finansowanie 80% wysokości składki emerytalnej księży, którzy nie są zatrudnieni na etatach, oraz 100% składek zakonników klauzurowych i misjonarzy. Roszczenie to ma bezpośredni związek z bzdurą nr 1.

Niestety.

Bzdura nr 2:

Jeżeli wracamy do funduszu kościelnego, to klechy niech oddadzą majątki. Po zwrocie majątków, a właściwie rabunku państwa, fundusz stracił rację bytu. Jest hipokryzją i kłamstwem, że w zamian za fundusz coś tym chciwcom się należy, był on stworzony po przejęciu przez państweo majątków kościelnych. Majątki zwrócono funduszu nie ma.

1. Ciekawe jakie majątki mieli by oddać księża? Te, które Kościolowi skradł PRL, a które zwrócił RP?

2. Autorka, jak wiele osób, nie dostrzega tego, że Fundusz Kościelny jest rekompensatą za majątki zabrane przez PRL na podstawie ustawy o dobrach martwej ręki, a majątki zwrócone przez Komisję Majątkową zostały przez PRL skradzione bez żadnych podstaw ustawowych. W efekcie żyje w przekonaniu, że skoro skradzione majątki zwrócono, to Fundusz Kościelny powinien przestać działać. Niestety, najwyraźniej nie chce dostrzec, że majątków rekompensowanych przez FK RP nie zwróciła.

Bzdura nr 3:

Kiedy skończy się grabież państwa przez towarzystwo sukienkowe? Przecież to całkowity brak konsekwencji! Księża z darmowymi rentami i emeryturami, dalej nieopodatkowane dojenie owieczek i możliwości dorabiania jako kapelani i katecheci.

Po pierwsze, to księża nie mają darmowych rent i emerytur. Nawet ci, którzy nie mają etatow, płacą składki na swoje emerytury (20% wysokości). Po drugie, to księża, wbrew wierzeniom autorki, płacą podatki. Kiedy zaś są zatrudnieni jako kapelani i katecheci, to płacą od tego normalny podatek i 100% składki emerytalnej.

Bzdura nr 4:

Tłusty i sprośny biskup nie będzie martwił się problemami budżetu – on wie, że na mocy bandyckiego Konkordatu państwowy żywiciel ma go utrzymywać na wieki wieków amen.

Autorka, jak widać z powyższego tekstu, z Konkordatem się nie zapoznała, skoro pisze takie bzdury na temat utrzymywania biskupów. Gdyby się zapoznała, to nie plotła by idiotyzmów, że państwo utrzymuje biskupów. No, ale wtedy nie mogła by tak oburzać się na Kościół katolicki.

Rodzynek:

(…) w mediach wystartowała rządowa kampania informacyjna wyjaśniająca Polakom, dlaczego reforma emerytalna jest konieczna. W jednym ze spotów pt. „Szczególne uprawnienia” pojawiał się ksiądz(…)

Gdyby autorka miała jakiekolwiek pojęcie na tematy emerytur księży, to wiedziałaby, że akurat „uprzywilejowanie księży” nie istnieje, a w stosunku do przeciętnego Kowalskiego, to mają dużo gorzej. Nie dość bowiem, że żyją bez rodzin i nie mają dzieci, którzy im na starość pomogą, to jeszcze na emeryturę przechodzą od 5 do 10 lat później. Wiek emerytalny księży wynosi bowiem od 70 do 75 roku życia (zależnie od diecezji). Wrzucanie ich do tego spotu to zwykła manipulacja, której osoby pragnące „dokopać” księżom ulegną i będą popierać reformę godzącą w zwykłego Kowalskiego, a nie zmieniającą niczego w wieku przechodzenia księży na emeryturę.

Bzdura nr 5:

Panowie związkowcy i SLDowcy, specjaliści od referendalnych zadym, a gdzie organizacja referendum na temat finansowania Kościoła w świeckim państwie?

Państwo polskie, wbrew tezom przeciwników Kościoła katolickiego i katolików, ma zachowywać neutralność względem religii funkcjonujących na jego terenie, a nie „świeckość”. Tak stanowi Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej.

Fragment wpisu z jakiejś dyskusji na Onecie na temat konkubinatu:

Niespełna 2 lata mieszkam z chłopakiem. Gdy czuję głód Boga spowiadam się. Są księża i taborety. Jednak na ostatniej spowiedzi usłyszałam od księdza coś niesamowitego . Nowy wikary dał mi rozgrzeszenie mimo, że powiedziałam, że nie przestanę sypiać z ukochanym i powiedział, że też to wie i tylko abym pamiętała, że Bóg mnie kocha i czeka na mnie, \”jak jakiś ksiądz Cię nie rozgrzeszy – idź do innego, ale przychodź tu jak najczęściej Aniołku\”.

Zakładając, że historia jest prawdziwa, to spowiedź była nieważna. Mimo tego, że ksiądz, u którego ta kobieta się spowiadała, udzielił rozgrzeszenia.

Niestety, poziom wiedzy wśród katolików, a także poziom sprawowania posługi duszpasterskiej przez niektórych księży mocno spada. Zapominają, że jednym z warunków ważnej spowiedzi jest mocne postanowienie poprawy. To zaś z góry wyklucza możliwość uzyskania rozgrzeszenia jeżeli penitent z góry zakłada, że po spowiedzi dalej będzie popełniał ten sam grzech. Dlatego osoba, która napisała powyżej zacytowany tekst, dalej ma na swoim sumieniu nieodpuszczony grzech cudzołóstwa, a co gorsze, przystępując w takim stanie do Komunii Świętej, dopuszcza się świętokradztwa.

Przykre jest to, że ksiądz, który udzielił tego „rozgrzeszenia”, najprawdopodobniej kierował się miłością do tej parafianki. Niestety, podszedł do sprawy błędnie, bo wpędził ją w kolejny grzech.