Rozdział XIV i XV.
Rozdział XIV. Grzesznicy i ich uleczenie
Ci zaś, którzy po otrzymaniu łaski usprawiedliwienia przez grzech od niej odpadli, znowu będą mogli być usprawiedliwieni, jeśli – pobudzeni przez Boga – postarają się utraconą łaskę odzyskać w sakramencie pokuty dzięki zasłudze Chrystusa. Ten sposób usprawiedliwienia polega na odnowieniu upadłego grzesznika, co święci Ojcowie słusznie nazwali „drugą deską ratunku po katastrofie utraty łaski”. Albowiem dla tych, którzy po chrzcie upadają w grzechy, Jezus Chrystus ustanowił sakrament pokuty, kiedy powiedział: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22-23).
Dlatego należy uczyć, że pokuta chrześcijanina po upadku różni się bardzo od pokuty chrzcielnej. Zawiera ona bowiem nie tylko wyrzeczenie się grzechów i obrzydzenie ich sobie, czyli „serce skruszone i pokorne” (PS 50,19), lecz także ich sakramentalne wyznanie, przynajmniej przez pragnienie, a w czasie stosownym w spowiedzi oraz kapłańskie rozgrzeszenie, jak również zadośćuczynienie przez post, jałmużny, modlitwy i inne pobożne praktyki życia duchowego. Nie dotyczą one zgładzenia kary wiecznej, która jest odpuszczana przez sakrament lub przez pragnienie sakramentu, lecz kary doczesnej; kara ta – jak uczy Pismo Święte – nie zawsze cała jest darowana – jak się dzieje na chrzcie – tym, którzy okazując brak wdzięczności za otrzymaną łaskę Bożą, zasmucili Ducha Świętego (por. Ef 4,30) i nie bali się zniszczyć świątyni Bożej (por. 1Kor 3,17).
O tej pokucie napisano: „Pamiętaj więc, skąd spadłeś, i nawróć się, i pierwsze czyny podejmij!” (Ap 2,5) i jeszcze: „Bo smutek, który jest z Boga, dokonuje nawrócenia ku zbawieniu, którego się (potem) nie żałuje, smutek zaś tego świata sprawia śmierć” (2Kor ,10) i znów: „Nawracajcie się” (Mt 3,2; 4,17), „Wydajcie godny owoc nawrócenia” (Mt 3,8; Łk 3,8).
Rozdział XV. Każdy grzech ciężki powoduje utratę łaski, lecz nie wiary
Stwierdzić należy wbrew postępowym umysłom pewnych ludzi, którzy „pochlebnymi słowami uwodzą serca prostaczków” (Rz16,18), że nie tylko przez niedowiarstwo powodujące utratę samej wiary, lecz również przez jakikolwiek inny grzech śmiertelny – chociaż nie traci się wiary – traci się jednak otrzymaną łaskę usprawiedliwienia. Mówiąc to, bronimy nauki Bożego prawa, które wyklucza z królestwa Bożego nie tylko niewiernych, lecz także wiernych rozpustników, cudzołożników, rozwiązłych mężczyzn współżyjących ze sobą, złodziei, chciwych, pijaków, oszczerców, zdzierców (por. 1Kor 6,9) i wszystkich innych popełniających ciężkie grzechy, od których mogą z pomocą łaski Boże się powstrzymać i które ich oddzielają od łaski Chrystusa.
Cytat za Breviarium Fidei, Poznań 2007