Kanony 16-33.
Kan. 17. Jeśliby ktoś twierdził, że łaskę usprawiedliwienia otrzymują ci, którzy są przeznaczeniu do życia (wiecznego), a wszyscy inni powołani, chociaż mają wezwanie, jednak łaski nie otrzymują, ponieważ Bożą mocą są przeznaczeni do złego – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 18. Jeśliby ktoś twierdził, że przykazania Boże nawet dla człowieka sprawiedliwego i będącego w łasce są niemożliwe do zachowania – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 19. Jeśliby ktoś twierdził, że jedynym przykazaniem Ewangelii jest obowiązek wiary inne obowiązki są obojętne – ani nakazane, ani zakazane, lecz dowolne – albo że Dekalog nie dotyczy wcale chrześcijan – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 20. Jeśliby ktoś twierdził, że człowiek usprawiedliwiony i nawet wysoce doskonały nie ma obowiązku zachowywania przykazań Bożych i kościelnych, lecz tylko obowiązek wiary, jak gdyby jedynie Ewangelia – bez obowiązku zachowywania przykazań – była bezwarunkową obietnicą życia wiecznego – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 21. Jeśliby ktoś twierdził, że Jezus Chrystus został dany ludziom przez Boa jako Odkupiciel, któremu mają udać, ale nie jako Prawodawca, którego także mają słuchać – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 22. Jeśliby ktoś twierdził, że usprawiedliwiony albo może wytrwać w otrzymanej sprawiedliwości bez specjalnej pomocy Bożej, albo że z nią nie może wytrwać – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 23. Jeśliby ktoś twierdził, że człowiek raz usprawiedliwiony nie może już więcej grzeszyć ani też utracić łaski i że dlatego ten, kto upada i grzeszy, nigdy nie był prawdziwie usprawiedliwiony, albo przeciwnie – że sprawiedliwy przez całe życie może unikać wszelkich grzechów, nawet lekkich, jeżeli nie łączy się to ze specjalnym przywilejem Bożym, jak to Kościół utrzymuje o świętej Dziewicy – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 24. Jeśliby ktoś twierdził, że otrzymana sprawiedliwość nie zostaje zachowana i nie wzrasta wobec Boga przez dobre czyny, lecz że czyny są tylko owocem i znakiem otrzymanego usprawiedliwienia, a nie przyczyną także jego wzrostu – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 25. Jeśliby ktoś twierdził, że sprawiedliwy w każdym dobrym czyni grzeszy przynajmniej lekko albo (co by było jeszcze bardziej nieznośne) że grzeszy śmiertelnie i dlatego zasługuje na kary wieczne, a tylko dlatego nie zostaje potępiony, ponieważ Bóg tych czynów nie poczytuje ku potępieniu – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 26. Jeśliby ktoś twierdził, ze sprawiedliwi nie powinni za dobre czyny, dokonane po Bożemu, oczekiwać i spodziewać się zapłaty wiecznej od Boga dzięki Jego miłosierdzi i zasługom Jezusa Chrystusa, jeśli dobrze postępując i zachowując przykazania, wytrwali aż do końca – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 27. Jeśliby ktoś twierdził, że równocześnie nie istnieje żaden grzech śmiertelny poza grzechem niewiary i że przez żaden, choćby najcięższy grzech, z wyjątkiem grzechy niewiary, nie można utracić raz otrzymanej łaski – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 28. Jeśliby ktoś twierdził, że równocześnie z utratą łaski przez grzech traci się także wiarę albo że wiara, która pozostaje, nie jest prawdziwą wiarą, chociaż nie jest żywą, albo że ten, kto ma wiarę bez miłości, nie jest już chrześcijaninem – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 29. Jeśliby ktoś twierdził, że ten, kto upadł w grzech po chrzcie, nie może przy łasce Bożej powstać, albo że może odzyskać utraconą sprawiedliwość przez samą wiarę bez sakramentu pokuty (wbrew temu), jak dotąd wyznawał, zachowywał i uczył święty, rzymski i powszechny Kościół, pouczony przez Chrystusa Pana i Jego Apostołów – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 30. Jeśliby ktoś twierdził, że po otrzymaniu łaski usprawiedliwienia każdemu grzesznikowi pokutującemu zostaje odpuszczona wina i zgładzona kara wieczna tak, iż nie zostaje żadna kara doczesna do odpokutowania czy na tym świecie, czy w przyszłym w czyśćcu przed wejściem do królestwa niebieskiego – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 31. Jeśliby ktoś twierdził, że usprawiedliwiony grzeszy, gdy spełnia dobre uczynki przez wzgląd na wieczną nagrodę – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 32. Jeśliby ktoś twierdził, że dobre czyny usprawiedliwionego człowieka w tym znaczeniu są darami Boga, iż nie są także dobrymi zasługami usprawiedliwionego, albo ze sam usprawiedliwiony dobrymi czynami, które spełnia z pomocą łaski Boga i przez zasługę Jezusa Chrystusa (którego jest żywym członkiem), nie zasługuje prawdziwie na wzrost łaski, na życie i na samo osiągnięcie tego życia (jeśli jednak umrze w łasce), a także nie zasługuje na powiększenie chwały – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Kan. 33. Jeśliby ktoś twierdził, że ten wykład katolickiej nauki o usprawiedliwieniu podany w obecnym dekrecie przez święty Sobór pod jakimś względem uwłacza chwale Boże lub zasługom naszego Pana Jezusa Chrystusa, a nie wyjaśnia raczej prawdy wiary naszej oraz przysparza chwały Bogu i Jezusowi Chrystusowi – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.
Cytat za Breviarium Fidei, Poznań 2007